Help, ik heb een kleindochter…! (17)

Liv.jpg

Lieve Liv,

Nee, ik ben niet dementerend en ik heb ook mijn dyslectische talenten van stal gehaald die vooral boven komen als ik wat sneller schrijf. Het is veel simpeler: je ouders houden blijkbaar niet van een ‘e’ in de naam van hun kinderen, al is het wel zo dat je volledige naam Liv Lily Helene is. Met andere woorden: je hebt de baarmoeder en het veilige vruchtwater van je moeder op dinsdag 2 mei verruild voor een dapper bestaan in het aardse slijk. Aan de ene kant heb ik er veel vertrouwen in. Je bent ondanks je zeven pond en 46 centimeter als een behoorlijk uitroepteken ter wereld gekomen en je manifesteert je nu al als een Stierig brok zelfverzekerdheid. Aan de andere kant ben en blijf je wel een meisje in een nog immer vrouwonvriendelijke wereld. En dat gaat zover dat ik jouw foto vandaag met behoorlijke schroom geplaatst heb. De grootvaderlijke trots won het uiteindelijk van de zorg, maar waakzaamheid is en blijft geboden.

Achteraf kunnen we zeggen dat je je komst keurig aangekondigd hebt. Vorige week maandag was je stil, zo stil dat je moeder zich wat zorgen begon te maken. We hadden er een late avond en een rit naar het ziekenhuis voor over om je moeder gerust te stellen. Ondanks het feit dat ik je eigenlijk veel later verwacht had, was ik daarna niet verbaasd dat om een uur of vier ’s nachts mijn mobiel ging, die ik voor het eerst gedurende jouw zwangerschap op volle geluidssterkte ingesteld naast mij had liggen.

Het bericht dat de vliezen van je moeder gebroken waren was de aanloop naar die enorm bewonderenswaardige oerkrachten die een moeder oproept om een kind op de wereld te zetten. Het verbond dat jullie samen in dat proces hebben, stilzwijgend ondergaan en tot een goed einde brengen, ontroert mij elke keer. En ook nu weer. Het vervult mij met trots om een dochter kort na de bevalling met een prachtige nieuwe wereldburger op haar borst te zien en het verraste mij toch weer hoezeer jij, net als je grote broer Mats, direct een zetel in mijn hart opeiste.  

Alleen het feit dat je een meisje bent, brengt nu je er werkelijk bent ook meteen een grote angst en verantwoordelijkheid mee. Die dubbel zo groot werd omdat ik de eer had mee te mogen naar jouw aangifte bij de burgerlijke stand. Dat geeft toch het idee van medeplichtigheid. Helaas is de enige foto die daarvan over is die van twee mannen proostend op jouw geboorte – bij de aangifte zelf hadden we het te druk met de vrouwelijke ambtenaar om ook maar aan foto’s maken te denken. Tja, ook je vader en ik blijven mannen.

En dat is de zorg. Een man is een man blijft een man. Ik doe mijn best om al het vrouwelijke in de vrouw te honoreren en de vrouw in alle opzichten te respecteren en te eren, maar ik weet ook dat ik je kort na jouw geboorte net als je vader vooral druk maakte om het tijdstip waarop we eindelijk weer eens konden sporten. Tja, het leven blijft ook in deze een leerschool…

Toch is er veel dat mij desondanks gerust stelt. Ik heb je vader deze week zien groeien van vader van een enkele zoon tot gezinshoofd met een enorm beschermings- en verantwoordelijkheidsgevoel. Ik ben er daarbij van overtuigt dat hij ook weet dat hij het voorbeeld is waar jouw broer Mats naar kijkt als het om gedrag in het gezin en de omgang met vrouwen gaat. Dat kan alleen maar goed uitpakken voor jou en voor je moeder. En die moeder van je is nu ze een dochter heeft nog meer vrouw, nog meer heks (uiteraard geheel in de goede zin des woords) geworden dan ze al was. Dat betekent dat jouw transformatie van baby tot peuter tot meisje tot vrouw bij haar in de best denkbare handen is.

En dat is mooi want in het blad Opzij werd laatst betoogd dat het vooral de moeders zijn die er door woord en daad aan kunnen bijdragen dat dochters als het om mannen en het leven in het algemeen gaat goed beslagen ten ijs komen en zichzelf in veilige haven kunnen houden. Op zo’n moment prijs ik mijzelf gelukkig dat jouw moeder veel wijzer en krachtiger is dan ze tot nu toe zelf geloofde. Ik ben er bovendien van overtuigd dat jouw geboorte die kracht en de wijsheid alleen maar gestimuleerd heeft.

Uiteraard beloof ik je bij deze voor de zekerheid wel dat ik je moeder aan haar kracht en je vader aan zijn cruciale rol zal blijven herinneren. Want nu je er bent, blijf ik je volgen en blijf ik je vol angst, hoop en verwondering schrijven over het verschijnsel man en de verhouding tussen het mannelijke en het vrouwelijke.

Ondertussen ben en blijf ik vooral erg blij en trots dat je er bent.

Tot morgen.

Kus…

 

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Help, ik krijg een kleindochter…! (16)

easter-bunny-95096__340

Lieve Lieve,

Als ik dit schrijf is het Tweede Paasdag en vooral het laatste Paasweekend zonder jou. Als wij volgend jaar op Eerste Paasdag onze traditionele Paasbrunch vieren zit jij er als hummel van bijna één jaar bij. Die Paasbrunch is overigens zo ongeveer de enige manifestatie van het Paasfeest hier. Hoewel ik elk jaar rond deze tijd de Matthäus Passion van Johann Sebastian Bach een keer helemaal moet hebben beluisterd en ik het idee van wederopstanding graag op velerlei manieren uitleg en toepas, heb ik verder niet zoveel met het Christelijke gehalte van het feest. Ik vier veel liever dat we in figuurlijke zin een enorm rijk gezin zijn en met een steeds verder uitdijende familie aan tafel kunnen zitten. En daar hoor jij straks ook bij.

Ik ga je dan ongetwijfeld vertellen waar Pasen vandaag de dag voor staat. Dat het de wederopstanding van Jezus herdenkt. Jezus werd gekruisigd op Goede Vrijdag en stierf een pijnlijke dood. Het was gewoon een kwestie van pech hebben. Wat wij Goede Vrijdag noemen is de dag dat het joodse Pesach begint en de traditie wilde destijds dat het volk een ‘misdadiger’ gratie mocht verlenen. Zij kozen uit de voorgedragen veroordeelden door een naam te scanderen. Jezus had pech. Hij lag destijds niet zo heel goed bij de meerderheid der Joden. Barabbas kreeg gratie. Je gaat daar vast nog veel van zien en horen, want hoewel de kerken niet meer zo vol zitten als zo’n vijftig jaar geleden is het Christendom nog alomtegenwoordig in onze maatschappij.

Ik hoop dan vooral dat je het goede er uit haalt, zoals de Tien Geboden, die als je ze vertaalt naar de moderne tijd een uitstekend levenskompas zijn. Maar ik hoop ook dat je verder kijkt en doorziet ho het Christendom ooit door machthebbers, uiteraard mannen, gebruikt is om de geschiedenis naar hun hand te zetten.

Zo hebben ze destijds van Pasen een angstaanjagend feest gemaakt van pijn, lijden en angst. De Passie, zoals het verhaal van Christus rond Pasen wordt genoemd, is niet voor niets een lijdensverhaal. En dat is gek, want eigenlijk is het een hele handige manier geweest om het Joodse Pesach en zo de Joden binnenboord te houden. En Pesach Lieve, is het feest dat de uittocht van de Joden uit Egypte herdenkt, een moment van bevrijding, van afwerpen van het juk van onderdrukking, van een nieuw begin. Toch een mooier toekomstbeeld dan sterven aan een kruis.

De machthebbers van destijds hebben overigens ook verder erg handig geshopt in allerhande tradities en er met copy-paste een zootje van gemaakt dat iedereen tevreden moest houden. Want een aantal paasgebruiken, eieren zoeken bijvoorbeeld, gaat nog verder terug. Naar oude stammen en hun lentefeesten. Dat komt in de buurt van mijn Pasen. Velen eerden tijdens die feesten de vrouwelijke kant van god of de goddelijke kant van de vrouw, de godin van het leven, de godin van de liefde, de godin van de vruchtbaarheid met het ei als symbool.

En die rare Paashaas. Die vindt waarschijnlijk zijn oorsprong in de Germaanse vruchtbaarheidsgodin Eastra, die zich volgens de mythologie aan het begin van de lente op aarde vertoonde als een haas. Zij kondigde het begin van nieuw leven aan. Het enige wat nog aan haar herinnert is de Engelse naam voor Pasen: Easter. De Christelijke machthebbers gebruikten de chocoladepaashaas al snel als beloning voor kinderen die vroom waren. En die waarschijnlijk netjes hun mond hielden over wat de kerkvaders allemaal met hun uitspookten.

Waarom nu dit hele verhaal Lieve? Om je te laten weten dat de mannelijke machthebbers de goddelijkheid van de vrouw, de bron van alle levenskracht, al vroeg in de westerse geschiedenis vakkundig weggepoets hebben en hebben overschreven met een alomtegenwoordige God in de hemel en een hippie avant la lettre aan het kruis.

Trek je er niets van aan en sta zoals vele vrouwen voor je, zoals je moeder, je oma en vele voormoeders, voor je eigen Goddelijkheid en vind je eigen bron van levenskracht. Dan krijg je van mij de volgende Paasdagen een echte Godinnenstoel.

Tot spoedig.

Kus…

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Help, ik krijg een kleindochter…! (15)

20170408_160230

Lieve Lieve,

Zo. Het eerste feestje ter ere van jou is achter de rug. Er zullen er nog vele volgen en alles in mij wenst dat het er veel meer zullen zijn dan ik mee ga maken. Het leuke is: de volgende feestjes ter ere van jou ben je er werkelijk bij. Bij dit feestje niet. Natuurlijk zit je pontificaal in de inmiddels tot angstaanjagende proporties uitgedijde buik van je moeder, maar los van de herrie van zo’n vijftien dwars door elkaar heen kwebbelende vrouwen waar zelfs de doorgaans stevige buffer van een stevige plons vruchtwater niet tegen bestand is, zal je er weinig van meegekregen hebben.

En dat is misschien niet erg, want jouw eerste feestje is ook meteen het meest vreemde. Het was erg roze en erg stereotiep sekse-onderstrepend. We noemen het een babyshower en eigenlijk is het niet meer dan een uit de Verenigde Staten overgewaaid excuus om al voor jouw geboorte overladen te worden met cadeautjes. Natuurlijk gun ik jouw moeder en jou alle cadeaus van de wereld en natuurlijk is de oorsprong erg mooi. Het is in feite een westerse vertalng van aloude rituelen waarbij vrouwen van een stam, een dorp, een familie hun zwangere soortgenoot een goede bevalling en de nieuwe wereldburger een mooi leven wensen. Alleen zijn de rituelen er ten guste van cadeaus en eten helaas een beetje bij ingeschoten.

Nu moet ik bekennen dat jouw oma’s – ja, je hebt er nogal wat… – echt hun best hebben gedaan er wat moois en toch ritueels van te maken. En als je je straks ooit afvraagt waar die slinger met beplakte hemdjes en je eerste poëziealbum vandaan komen, dan weet je het bij deze. Maar het blijft een nogal westers samenzijn van competitieve vrouwenenergie. En ik kan het weten, want ik had als chef catering de eer van een nabije afstand aanwezig te mogen zijn.

Die afstand was overigens best prettig, want zoveel onderhuidse vrouwenenergie bijeen voelt voor een beetje man toch aan als een Berlijnse Muur die nog lang niet aan afbreken toe is… Misschien is het probleem voor een man bij zo’n feestje met zoveel vrouwen wel de onuitgesproken competitie, het verzwegen ‘ik ben beter/slechter/mooier/minder dan jij en ik zal al mijn raffinement inzetten om dat duidelijk te maken of juist te ontzenuwen’. Dat is de voor mannen meest onbegrijpelijke meest gekmakende vrouwenenergie Lieve, en ik hoop dat jij van de generatie bent die de mannelijke en vrouwelijke energie meer gaat verenigen.

Mannen zijn immers van de openlijke competitie. Alles is een wedstrijd, we maken elkaar tijdens het spel nagenoeg af en drinken daarna samen gewoon als goede vrienden een borrel op de aangename uren die we achter ons hebben liggen. Dat is toch een stuk simpeler dan al die onontwarbare onuitgesproken emotieknopen…

Ik heb even gedacht dat het misschien goed is om wat mannenenergie aan zo’n babyshower toe te voegen en bij deze Westerse versie van de pregeboorterituelen ook mannen toe te laten, maar na jouw feestje denk ik dat het beter is om ter ere van jouw komst eerst eens een babyshower alleen voor mannen te organiseren. Niet alleen om alle mannen op te leiden tot bodyguards voor jouw veiligheid en jouw geluk, maar ook om de mannelijke energie rond nieuw leven eens lekker door de ruimte te laten gieren.

Ik heb ook al nagedacht over spelletjes annex rituelen die bij zo’n mannelijk equivalent passen. Ik leg je even wat favorieten voor. De eerste is ‘luiersnuiven’. Het is daarbij de bedoeling om afgaande op de geur de meest verzadigde, meest volgeplaste luier te vinden. Het is een serieus spel dat economisch belang heeft. Een man die luiers alleen verschoont als het echt nodig is, bespaart immers een hoop babykosten. Een bedrag dat hij vervolgens uit kan geven aan nieuwe computerspelletjes of bijzondere weekenddrank.

De tweede is een spel waarbij zowel geestelijke als fysieke vaardigheden worden aangesproken. Het is een wedsstrijd snelverschonen van een baby terwijl ondertussen op een groot scherm de samenvattende documentaire van het Europees Kampioenschap voetbal 1988 afgespeeld wordt. Uiteraard om het extra moeilijk en meer onvoorspelbaar te maken met een echte baby als te verschonen model.

Het laatste spel is misschien wel mijn ultieme favoriet omdat het mannelijke kracht, behendigheid en de mannelijke versie van zorgzaamheid verenigt: een competitie babyhooghouden. Wie gooit zijn baby het langst en het hoogst in de lucht en vangt hem weer op zonder schade te berokkenen. Dit uiteraard voor de veiligheid en om de moeders niet al te ongerust te maken met een broze babypop als model.

Lieve Lieve, ik ben er van overtuigd dat het goed is om mannen op deze wijze meer bij de aanstaande geboorte en bij de baarprestatie van de vrouw te betrekken. Dan kunnen we later die mannen- en vrouwenenergie wel eens echt gaan mengen.

Ik verheug mij ondertussen ook zonder mannenbabyshower steeds meer op jouw komst.

Kus…

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Help, ik krijg een kleindochter…! (14)

Simonettavespucci

Lieve Lieve,

Jouw geboorte komt opeens razendsnel dichterbij. Je grote broer heeft een nieuwe eigen kamer en de zijne aan jou afgestaan. De verloskundige is al langs geweest om de plaats waar jij verwacht wordt ter wereld te komen te ‘inspecteren’. En je moeder is inmiddels officieel met verlof, al is ze met een eigen bedrijf natuurlijk nooit helemaal los van het werk. Vooral dat laatste was de hoogste tijd en hard nodig, want je maakt haar het leven letterlijk zwaar. Als je straks net zoveel ruimte nodig hebt als nu in je moeders buik, wordt het hoog tijd dat je ouders veel groter gaan wonen.

Nu je geboorte nadert word ik ook steeds benieuwder hoe je er uitziet. Natuurlijk hebben we je al driedimensionaal mogen aanschouwen dankzij zo’n wonderlijke 3D-echo, maar dat is toch wat anders dan jou in de ogen kijken, je in dezelfde ruimte zien bewegen. En reken maar dat we niet uitgekeken raken. Want ja, je wordt bekeken zo gauw je uit het veilige zwembad van je moeders buik bent.

En daar zitten vervelende kanten aan. En die beginnen al op de dag dat je van de buik in de wieg belandt. Ik heb er zelf geen bewuste herinnering meer aan, maar ik waarschuw je vast voor de vele gezichten die kirrende onzin uitkramend veel te dicht bij jouw verfijnde gezichtje komen en alle ongeschreven regels van sociale afstand bruuskeren. Of voor de vele handen die je waar maar mogelijk aanraken of, godbetert, in je wang knijpen. Tegen deze blikken en aanrakingen ben jij weerloos en geheel aangewezen op de beschermingsdrang van je ouders en grootouders, al ga ik hier niet plechtig beloven dat ik je nooit in je wang zal knijpen.

Nog vervelender wordt het als je groter wordt en opgroeit tot net zo’n mooi meisje, net zo’n mooie vrouw als je moeder. Er komt een moment waarop je in mannenogen van kind tot vrouw transformeert en helaas is dat doorgaans ook meteen van mens tot lustobject. En dan kun je je ongemakkelijk bekeken voelen. Ik kan mij nog goed herinneren dat de broers van je moeder bijna een beroerte kregen toen hun voetbalteamgenoten zich opeens in wat meer seksistische zin over haar uitlieten. Het blijft gelukkig immers moeilijk om je zusje als lustobject te zien. Ondertussen had je moeder wel een andere status gekregen: ze was vrouw geworden.

Jij wordt dat ook en reken maar dat je bekeken wordt. En ik weet niet of je er veel aan kunt doen. Het enige wapen is je heksenintuïtie, die jij afgaande op je stamboom ongetwijfeld hebt. Daarmee kun je feilloos de mannen die louter aan ‘vleeskeuring’ doen ten bate van eigen gerief onderscheiden van de mannen die je met oprechte bewondering bekijken en met diep respect bejegenen.

Want ja, die manier van kijken bestaat. Ook bij mannen. Ik had laatst een prettig gesprek met een goede vriend die van de mannenliefde is. Ik vroeg hem hoe hij naar vrouwen keek en wat hij daarbij voelde. Het gaat dan louter om respect voor de pracht die Moeder natuur voortbrengt en de verwondering over de esthetische schoonheid. Die ongetwijfeld nog meer van binnen komt dan van buiten. Want als je echt naar iemand kijkt en niet louter naar de ‘verpakking’ zie je de mens. En daar gaat het om, Lieve. Dat zou de norm moeten zijn. En zo zouden we mannen al van jongs af aan naar het andere geslacht moeten leren kijken.

En natuurlijk is het soms prettig om begeerd te worden, zowel voor een man als voor een vrouw. Maar dan wel door de man of vrouw van jouw keuze. En met wederzijdse instemming. Dat lijntje tussen begeren en bewonderen is heel dun, zoals ook het lijntje tussen een vriendschappelijke of gewenste liefdevolle aanraking en een ongewenste ‘vleeskeuring’ heel dun kan zijn. Een man die zich daarvan bewust is, weet zich te gedragen. Helaas zijn heel veel mannen dat nog steeds niet.

Ik kan daarom alleen maar hopen dat jij dit verschil weet, dat het in je genen verankerd zit, je het soort man op afstand herkent en dat je het nimmer door vervelende ervaringen hoeft te leren.

Tot spoedig.

Kus…

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Help, ik krijg een kleindochter…! (13)

paulenzodotcom

6f7dd5a2d582636ee9a84497da897968e3a4e821

Lieve Lieve,

Ik heb het in mijn brieven naar jou natuurlijk altijd over andere mannen als het gaat om de minder positieve kanten van de mannelijke soort. Maar om ook eens wat meer eigen opa-makkes prijs te geven het volgende.

Laatst vroeg jouw oma – die ene die bij mij hoort dus, maar dat hele web van oma’s dat voor je klaar staat, leg ik je nog wel een keer uit – mij of ik gewoon gedurende de dag weleens aan haar dacht. En ze bedoelde daarmee duidelijk niet de mannelijke manier van denken aan, ze deed een beroep op wat ik voor het gemak maar even de vrouwelijke kant noem. Nu heb ik zeker vrouwelijke kanten (al is de keuken de enige plek waar ik nagenoeg feilloos kan plannen en multitasken…) maar in deze moest ik deemoedig toegeven dat ik meer man ben dan ik mij zou wensen.

Met…

View original post 633 woorden meer

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Help, ik krijg een kleindochter…! (13)

6f7dd5a2d582636ee9a84497da897968e3a4e821

Lieve Lieve,

Ik heb het in mijn brieven naar jou natuurlijk altijd over andere mannen als het gaat om de minder positieve kanten van de mannelijke soort. Maar om ook eens wat meer eigen opa-makkes prijs te geven het volgende.

Laatst vroeg jouw oma – die ene die bij mij hoort dus, maar dat hele web van oma’s dat voor je klaar staat, leg ik je nog wel een keer uit – mij of ik gewoon gedurende de dag weleens aan haar dacht. En ze bedoelde daarmee duidelijk niet de mannelijke manier van denken aan, ze deed een beroep op wat ik voor het gemak maar even de vrouwelijke kant noem. Nu heb ik zeker vrouwelijke kanten (al is de keuken de enige plek waar ik nagenoeg feilloos kan plannen en multitasken…) maar in deze moest ik deemoedig toegeven dat ik meer man ben dan ik mij zou wensen.

Met denken aan bedoelde je oma vooral denken aan het welzijn van de ander, voorwaarden scheppen voor levensgeluk, anticiperen op wensen en verlangens. Iets wat zij misschien wel teveel doet, doe ik dus veel te weinig. Ik red het nog net om te denken aan de eet- en drinkbehoeften van haar (gelukkig gaat het merendeel van de liefde bij haar door de maag, en ben ik de ‘keukenprins’ in huis. Lucky me…), maar verder houdt het op en is daar de waan van de dag. De waan van werk, eigen gedachten en aangeboren dromerigheid. En ja, dan mis je wel eens wat.

Ter verdediging van de soort en dus van mijzelf is het misschien van oudsher iets dat mannen eigen is. Mannen waren in vroeger tijden van de jacht, van de logistiek van de voedselvoorziening, dus van de voorwaarden scheppen voor het overleven van de soort, terwijl de vrouw het merendeel van de voortplanting en het daadwerkelijk gezond en bijeenhouden van de soort voor haar rekening nam. Voor de jacht is een tunnelvisie nodig. Concentratie, alles vergeten, alleen dat ene doel voor ogen zien. Voor het gezond en bijeenhouden van de soort is een sociale antenne nodig die elke beweging, elke emotie registreert om daar direct op te anticiperen. Sommige vrouwen zijn daar beter in dan andere, net zoals sommige mannen nu eenmaal beter jagen dan andere, maar het zit nu eenmaal in de soort.

Net zoals de jacht nog steeds in ons mannen zit. Dat blijkt vooral bij de ‘jacht’ op een vrouw, een partner. Als de ‘prooi’ nog niet gevangen is, is niets te gek. Dan kan een man, of laat ik voor mijzelf spreken: dan kan ik opeens heel goed aan de ander denken, anticiperen, haar welzijn boven alles stellen en voorwaarden scheppen voor overweldigend levensgeluk. Helaas is het de tunnelvisie in optima forma. Het is niet zo wreed als jagen met een speer, pijl en boog of pistool met het doel een leven te eindigen en dat te transformeren tot voedsel – waar ik als toegewijd vegetariër sowieso moeite mee heb – maar een vrouw veroveren, haar thuis in het hol stoppen en verder als trofee grotendeels voor haar eigen levensgeluk laten zorgen, is misschien wel net zo ‘carnivoor’ als het jagen op en eten van andere levende have.

En laten we wel zijn, mannen kunnen zowel tijdens de jacht als daarna wat vrouwen betreft net zo wreed zijn als de plofkipindustrie. Zo stond laats in een landelijk dagblad dat nog steeds een groot deel van de bevolking vindt dat vrouwen die zich enigszins sexy kleden (en voor sommige mannen is een vrouw al snel ‘sexy’…) niet moeten zeuren als ze nagefloten of zelfs lastig gevallen worden. Alsof ze inderdaad als een plofkip volgestopt mogen worden met allerhande insinuerende k..opmerkingen om vervolgens als ‘goedkoop’ vlees tot lustvoer te dienen. Daar valt voor mannen anno 2017 nog een hoop te leren.

En ook als de buit eenmaal binnen is, houdt het niet op bij louter voorwaarden scheppen voor goed voedsel en verwachten dat de vrouw, ondanks hormoonschommelingen die een normale gang van eb en vloed doorgaans verre overtreffen, altijd maar klaar zit. En ja, ook daar hebben wij mannen nog wel wat te leren, Lieve. Inclusief deze opa.

Ach, zo blijft het leven voor wie het ten volle wil leven een universiteit zonder maximale studieduur. En bij wijze van schrale troost: hoewel ik je niet ga beloven dat ik elke dag aan je denk als je op deze aarde bent, beloof ik je wel dat je altijd welkom bent zolang wij samen op deze planeet rondlopen. Dus als je ergens mee zit, of het juist even niet ziet zitten, wees welkom. Ik laat alles vallen waar ik mee bezig ben, en ik ben er voor je. Helemaal.

Tot gauw.

Kus…

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Help, ik krijg een kleindochter…! (12)

rooster-21150_960_720

Lieve Lieve,

Ik heb je even verwaarloosd en ben er twee weken niet aan toegekomen je verder voor te bereiden op jouw komst naar deze aarde. Gewoon omdat de waan van de dag het weer overnam van de zaken die echt belangrijk zijn. Ik heb tenminste de lichtvoetige arrogantie om te denken dat jou brieven schrijven over het verschijnsel man terwijl je nog geboren moet worden ‘heel belangrijk’ is. Maar de waan van de dag dus blijkbaar ook. En misschien is dat wel heel mannelijk: iets najagen dat je altijd al nagejaagd hebt omdat je denkt dat het goed is voor eigen welzijn en de mensen om je heen. Het is alleen jammer dat het vaak een vorm blijkt van blijven jagen op die snelle mammoet die je maar niet te pakken krijgt, terwijl voor je neus de vruchtbare grond ligt die slechts wacht om bewerkt te worden.

Tja, je gaat het vast nog ontdekken, maar de meeste mannen zijn star, redelijk onbuigzaam en denken ondertussen dat ze alle wijsheid in pacht hebben. De combinatie van vrouwen en wijsheid bestaat in hun wereld niet. Laatst was er een politiek debat – meer een vorm van circusentertainment dan een goed gesprek over belangrijke zaken, maar dat terzijde – met een stuk of wat mannen en de enige vrouwelijke lijsttrekker die Nederland rijk is. Terwijl de heren politici vragen kregen voorgelegd over zorg, onderwijs, cultuur, milieu en wat al niet, moest de dame in kwestie, een zeer intelligent en in alle opzichten goed gelukt product van de soort met buitengewoon vooruitstrevende ideeën, het doen met de vraag wie van de heren ze het leukste vond. Dat is mannelijke arrogantie ten top.

Mannen hebben ook altijd gelijk, denken ze. Of ze wekken graag de indruk dat ze gelijk hebben en alles weten. Volgens sommige niet nader te noemen personen heb zelfs ik er een handje van alles met de grootste zekerheid ter wereld te beweren, terwijl ik uit mijn nek klets. Uiteraard weet ik zelf wel beter…

De Amerikaanse auteur Rebecca Solnit schreef een even hilarisch als zorgwekkend essay over betweterige mannen dat een plek heeft gevonden in haar boek Mannen leggen me altijd alles uit dat binnenkort verschijnt. Het gelijknamige essay dat onlangs gepubliceerd werd in Vrij Nederland (https://www.vn.nl/mannen-leggen-me-altijd-alles-uit/) houdt mannen niet alleen een aardige spiegel voor als het gaat om betweterigheid, maar bevat ook schokkende constateringen zoals ‘vrouwen werden pas echt de status van mens toegekend toen de ernst van geweld tegen hen werd ingezien’ of de constatering dat de getuigenis van een vrouw in sommige landen in het Midden-Oosten geen juridische waarde heeft. In beide gevallen is er nog veel terrein te winnen.

In het Midden-Oosten zijn het ongetwijfeld machtsbeluste mannen geweest die de gedachten achter de Islam ooit naar hun hand hebben gezet. In de westerse wereld is het feitelijk niet anders geweest en is de nog immer woedende mannelijke arrogantie in de hand gewerkt door mannen die in een ver verleden de scheiding van kerk en staat geen goed idee vonden. Ze degradeerden de ene vrouw in het leven van Christus tot slechts een werktuig om de zogenaamde Messias op aarde te brengen en de ander, waarschijnlijk zijn belangrijkste raadgever en partner, tot hoer. Louter om een monopolie op kennis en macht te hebben. Zie daar de bron voor mannelijke betweterigheid en volkomen respectloosheid jegens vrouwen.

In een land als Nederland heeft de getuigenis van een vrouw gelukkig wel juridische waarde, maar verder zijn we anno 2017, jouw geboortejaar, regelmatig nog net zo primitief als in het Midden-Oosten. Zo was er onlangs een jonge studente, Milou Deelen, die zich publiekelijk uitsprak tegen wat met een Engelse term ‘slutshaming’ heet (mocht je er ooit mee te maken krijgen dan is deze geitenwollensokkenpacifist terstond bereid alle principes van leven en laten leven over boord te zetten en de verantwoordelijken met zeer Middeleeuwse praktijken tot de orde te roepen…). Het komt er eigenlijk op neer dat een vrouw die zich misschien wat frivoler kleedt en daarbij nog haar eigen keuzes maakt op seksueel gebied een slet en erger wordt genoemd en een man die een net te strak T-shirt aan doet (dat jouw vader inmiddels erg goed staat) en er een ‘creatief’ seksleven op na houdt, vooral stoer wordt gevonden. Milou ageerde heel toepasselijk op Internationale Vrouwendag met een sterk filmpje op YouTube (https://www.facebook.com/milou.deelen/videos/1243208845726892/) en kreeg prompt een hele wereld aan gitzwarte negatieve reacties over zich heen die mij het schaamrood naar de kaken deed jagen over de mannelijke soort.

Lieve, wat mannen ook denken, zeggen of doen, onthoudt dat je er mag zijn, dat je mag zijn zoals je wilt zijn, zolang je de internationale rechten van de mens maar respecteert en dat je net zoveel recht van spreken hebt als om het even welke al dan niet betweterige vent. Altijd. Overal.

En als het een keer zover komt dat je het echt niet meer weet, vraag je het maar aan mij, want deze opa heeft natuurlijk wel altijd gelijk…

Tot spoedig.

Kus…

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen